آن‌چنانست كه براى تهيه و نگهدارى آن بايد همواره جوى آب يا چشمه در باغ و زيرزمين منزل وجود داشته باشد . اطاق‌هاى آنان به وسيلهء قالى فرش شده است و نبايد هيچ چيز كثيف و همچنين سگ وارد خانهء آنها شود . به همين دليل براى حفظ و مراعات نظافت ظرف مخصوصى را كه توفتان « 1 » ناميده مىشود هميشه در كنار دارند كه هنگام خوردن غذا و يا ميوه پوست و آشغال و نيز آب دهان خود را آن مىاندازند . در ضيافت و مهمانىها از نوفتان بسيار استفاده مىكنند و بين هر دو نفر يك عدد توفتان قرار مىدهند . ايرانىها براى آشپزى از ظرف فلزى و نيز مسين كه با قلع سفيد شده است استفاده مىكنند . اجاق آشپزى آنان در زمين تعبيه شده و در چند جا اجاق‌هاى بهترى ديديم كه دور آن را ديواركى كشيده بودند و شباهت به كوره‌هاى تقطير مايعات ما داشت . موادى كه براى گرم كردن اجاق به كار مىبرند بستگى به مكان تهيه آنها دارد و عبارتست از هيزم ، بوتهء خار ، تپاله گاو و شتر . كاسه‌هاى آنان نيز از مس است كه بسيار خوب ساخته‌اند و با قلع چنان سفيد كرده‌اند كه انسان تصور مىكند اين ظرف‌ها از نقره ساخته شده است . از كاسه و ظروف چينى نيز بسيار استفاده مىكنند ، در دهات اكثرا ظروف سفالى به كار برده مىشود . به غذاى كم بسنده مىكنند و و خوراك‌هاى متنوع نمىپزند . بسيارى از آنان توجهى به يك نهار كامل و مناسب در روز ندارند و مقدار اندكى كره ، پنير و ميوه مىخورند . من خود ضمنا چند تن را ديده‌ام كه در يك روز دوبار غذاى پخته صرف

--> ( 1 ) - Tuftahn با شرحى كه نويسنده در اين قسمت داده است ، شايد منظور « تف‌دان » باشد - م